6/3/2008 - KENDİMDEN, KENDİLİĞİMDEN, KEŞLEŞMİŞİM!
Zamansız yoldaşığımın son merdivende tökezleniyoru ruhum
, Kendimden daha güzel bir yer arıyorum, duman duman olunmuşluğum da... Oyunumun sonsuz uçurumundan atlayıversem diyorum aşağıya doğru Çıkarmı karşıma sihrili denizlerin yanılsaması? Yoksa tüm ağırlığımla cakılır mıyım, Deniz kenarı betonlarına! Ses versem, Versem de seslensem, senleşsem, sessizleşsem, Durduğum yerden görebilsem içimi, gözlerimi içselleştirebilsem Yeşilliğime ulaşır mıyım? Yoksa kapalı mı tüm ulaşımlar, özel otobanlara... Şimdi giyiyorum üzerime tüm siyahlarımı Açıyorum tüm uzullarımı rüzgarıma Hangi yöne gidersem gideyim farketmez nasıl olsa Pusulasızlaşmışım ne de olsa tüm bakire yataklarda! Uzatmışım tüm boşluğu mu, içi doldurulmuş masal maymunlarına, Öylece bakıyorum, anlamını yitirmiş gözlerimle... "Bakmasını unutmuşum" Olsa da şu anda ki gündemim. Kendimi bulamıyorum, Kaybettiğim adressizlik de! Adresim olmamış meğersem hiç, Toplamamışım kapı önündeki artık kemikleri.. Ve hiç boyamamışım pencere pervazlarını. Öyleyse yattığım yataklarda benim değilken, Neyledir hesaplaşmam... Yoktan varettiğim benliğimin deliliğidir öyleyse Beynimin tüm uzullarından geçen arsız düşüncelerim. Ne olursa olsun yine de sahip çıkmalıyım, -im'lemişim bir kere çıkmaz bir çivi gibi kendimi kendime, Kendimden Kendiliğimden Keşleşmişim Herşey basit bir çamur gibi.. SADECE
|
